“Zoals mijn bedrijf is er geen tweede”

Elastiekspringen, air-diving, car-dropping, of eens rustig dineren op 50 meter hoogte. Wie naar deze extremen zoekt, komt al snel uit op ‘The Fun Group’. Achter dit bedrijf staat Stefan Kerkhofs, die uitgroeide van een student elektromechanica tot de oprichter en leider van het grootste bedrijf in zijn soort.

Stefan Kerkhofs blonk niet uit als student, en stopte al op 16-jarige leeftijd met zijn opleiding in de  elektromechanica. Hij ging dan maar werken in het bedrijf van zijn ouders, die in de kraanverhuur zaten. Een carrière in de entertainmentsector leek toen nog ver weg, tot het toeval toesloeg. Een buitenlands bedrijf kwam aan hem vragen of ze een kraan konden huren om het te gebruiken voor te elastiekspringen. De uiteindelijke deal ging niet door, maar hij had wel de kans gekregen zelf een sprong te wagen. Een onvergetelijke ervaring en hij had de smaak al snel te pakken. Hij ging daarna aan de slag als tourmanager van ‘Def Dames Dope’, de Belgische meidengroep uit de jaren negentig, en leerde zo omgaan met de media. De constante zoektocht naar nieuwe initiatieven voor deze band leidde al snel naar de oprichting van zijn eigen bedrijfje ‘Benji-Fun’. Benji-Fun groeide in 20 jaar uit van het kraanbedrijf Kerkhofs tot een entertainmentbedrijf dat in zijn sector het grootste ter wereld is. Benji-Fun staat ondertussen, samen met nog vijf andere bedrijven, onder de noemer ‘The Fun Group’. Met hun extreme sporten, limousine- en podiumverhuur, party equipment en sky-events hebben ze een dominante positie ingenomen in de entertainmentmarkt.

Ondanks dit succes heeft Stefan Kerkhofs geen van zijn vroegere waarden verloren. De zoektocht naar respect, die hij al van in zijn studententijd trachtte te krijgen, heeft er niet voor gezorgd dat hij naast zijn schoenen ging lopen en het bedrijf tot een onmogelijke grootte bracht. Tot op vandaag, terwijl The Fun groep al in 40 landen actief is, tracht hij het familiaal karakter van het bedrijf te behouden en te streven naar kwaliteit en veiligheid. Zelf hecht hij veel belang aan eerlijkheid, in de overtuiging dat dat noodzakelijk is in zowel het bedrijfsleven als in het gewone leven. Dat dit in combinatie gaat met veel werk en lange uren, mag ook duidelijk zijn. Stefan Kerkhofs is iemand die bijna zijn volledige vrije tijd opgeeft voor zijn beroep. Gelukkig zorgt een job in de entertainmentsector ook voor aangename momenten. Zo is ‘elke zakenreis naar het buitenland een beetje vakantie’ en bezorgt The Fun Group hem kansen die andere mensen nooit zullen krijgen. Het bekende etentje in de lucht met prins Albert van Monaco is maar een van de vele verhalen die hij kan vertellen. 

Bij de vraag waar Stefan Kerkhofs zichzelf ziet binnen tien jaar, zei hij dat alles mogelijk is. Zelfs over een bod op zijn geliefkoosd bedrijf valt te discussiëren. Het typeert hem echter wel dat het bod niet enkel over het financiële mag gaan, maar dat er garanties moeten zijn dat The Fun Group en zijn werknemers niet door een overname benadeeld mogen worden.

Bezint voor de wind

Laten we deze post lekker 'luchtig' houden. In Malawi is vanaf maandag een bijzondere, nieuwe wet van kracht. "Elke persoon die in het openbaar de lucht ondeugdelijk maakt of schadelijk voor (de gezondheid van) personen, is schuldig aan een misdrijf", zo luidt de nieuwe wet. Met andere woorden: als je witte bonen gegeten hebt, blijf je beter binnen. Hiermee wil de Malawische overheid het openbaar fatsoen promoten. De wet hanteert dezelfde principes als bij het urineren op openbare plaatsen.
Bij het horen van dit geurig nieuws ervoer ik een zekere empathie voor de plaatselijke politieagent. 'Rondsnuffelen naar misdaden' krijgt hier een heel andere context. Ook stel ik me vragen bij de gerechtelijke vervolging van de misdadiger in kwestie. Tenzij elke agent in Malawi uitgerust is met hittesensors en geurdetectors, is het daadwerkelijk straffen van de crimineel moeilijk. Zonder bewijzen iemand in de cel gooien lukt namelijk alleen maar wanneer Jef Vermassen zich ermee gaat bemoeien. De Malawische overheid heeft trouwens duidelijk een neus voor het bevorderen van het toerisme in Malawi. Wie wilt er namelijk niet op vakantie gaan in een land waar ze zulke wetten nodig hebben? Als je gids je vraagt of je een nieuwe aromatische ervaring wilt meemaken, denk dan maar niet aan zeepjes, koffie of kruiden. Beter nog, neem geen gids. Als de man graag vertelt over de culturele gebruiken van het volk, wil je liever niet dat hij dat 'in geuren en kleuren' aan je uitlegt. 'Stank voor dank', zal hij denken...
Mijn conclusie is dat er duidelijk een geurtje is aan deze wet. Toch moeten geconstipeerde inwoners, onfortuinlijke agenten, politiehonden en liefhebbers van witte bonen geen schrik hebben. Als je je niet kan inhouden, vertrouw je gewoon op wat je in de lagere school hebt geleerd. Je gedraagt je onschuldig en in geval van nood zeg je: "Wie de geur het eerst ruikt...".
Met deze handige tip voor het Malawische volk sluit ik deze post af die het niveau van mijn blog naar een bedenkelijk laag niveau heeft gebracht. Het kan echter niet altijd rozengeur en maneschijn zijn.

Hoe het allemaal begon.

Ik vat even het verloop van de voorbije zes weken samen. Alles begon met Mohamed Bouazizi, een Tunesische man met een diploma maar zonder werk. Toen zijn illegale verkoop van groenten en fruit ook nog eens hardhandig gestopt werd, zag hij het even niet meer zitten. Een genegeerde klacht en een paar liter benzine later werd iets in gang gezet wat heel de Arabische wereld in rep en roer zou zetten. De Tunesische president Zine El Abidine Ben Ali zou het eerste slachtoffer worden van een indrukwekkende revolutie. De demonstraties begonnen in Bouazizi's woonplaats en het internet deed de rest. Amper een maand na de zelfverbranding van de nieuwe nationale held van Tunesië ontbond Ben Ali zijn regering en vluchtte naar Parijs. Dat zagen onze Franse vrienden niet zitten en Ben Ali kon zijn bezoekje aan de Quartier Pigalle al direct vergeten. "Dan maar naar andere tirannieke vrienden" zal hij gedacht hebben, en vertrok naar Saoedi-Arabië.
Wie dacht dat het hier zou stoppen kwam bedrogen uit. Na enkele schermutselingen in Algerije begon het feest namelijk ook in Egypte. Tussen 17 en 23 januari vonden hier ook enkele zelfverbrandingen plaats. Op dat moment waren het niet enkel deze mensen die het warm onder de voeten kregen, want president Hosni Moebarak besefte ook wel dat de miserie zijn richting uitging. De kleine manifestaties groeiden al snel uit tot reusachtige protesten. Wie het gewoon was zijn dagen te verslijten op de bankjes op het Tahrirplein moest ander vertier zoeken. Misschien hebben ze wel nog belspelletjes in Egypte? Niemand weet hoe het verder met Moebarak gaat aflopen, maar ik vermoed dat Ben Ali al snel een roommate gaat krijgen.
In Saoedi-Arabië mag men trouwens alvast stapelbedden gaan kopen. Het is maar kwestie van tijd tot presidenten zoals Abdullah II van Jordanië en Moammar al-Qadhafi van Libië het lijstje gaan vervoegen. En ja, ook in Saoedi-Arabië is de spanning te snijden. Dat de 'partners in crime' al maar snel naar nieuwe vertrekken gaan zoeken. Ik stel alvast voor ze naar Het Land Van Ooit te sturen. Daar zijn geen inwoners die kunnen protesteren en zo heeft het 'land' toch ook nog zijn nut gehad.

De voorbije zes weken leerden ons dat een kleine vonk van een ogenschijnlijk stabiele regio een enorme vuurhaard kan maken. Deze zin kan je zowel letterlijk als figuurlijk opnemen. 'The man with a jerrycan' Mohamed Bouazizi heeft de Arabische wereld geïnspireerd te vechten voor vooruitgang en welvaart. Hijzelf zal echter nooit te weten komen wat zijn daad in gang gezet heeft.

De eerste stapjes.

De eerste stapjes zijn gezet, het bloggen is begonnen. Ik heb gekozen geen specifiek onderwerp te nemen voor mijn blog. In mijn berichten zal ik mijn ludieke en kritische mening geven over verschillende onderwerpen. Hierin zal ik gaan van internationale tot lokale kwesties. De bedoeling is altijd informatie met humor te combineren.